#1 Shura – Nothing’s Real

Shura - Nothing's Real

Ποιος:  25χρονη μουσικός και παραγωγός από το Manchester, μισή Βρετανίδα μισή Ρωσίδα, με εσωστρεφείς pop ευαισθησίες. Next best thing.

#1 γιατί: μέσα σε μια χρονιά όπου η κατάθλιψη ξαναχτύπησε την πόρτα και που έχασα το κίνητρο μου για πολλά πράγματα, το ντεμπούτο της Shura με τον μοντέρνα vintage ήχο και τις αθώες εξομολογήσεις του, με βοήθησε στο να ξανανιώσω παιδί· να κλείσω τα μάτια μου και να προσποιηθώ πως nothing’s real· να θυμηθώ πως είναι να κάνεις όνειρα· να απομυθοποιήσω τα εξιδανικευμένα· να ξαναπιστέψω στον έρωτα. Ένα album που η ομορφιά του με μάγεψε από τη μέρα που κυκλοφόρησε, από μια κοπέλα που αποτελεί το είδος της popstar που λείπει εκεί έξω.

Αγαπημένος στίχος (αγαπημένο τραγούδι της χρονιάς): Do you wanna fly a million miles away and be all alone?/Cause I don’t mind if we never go, never go home/Stepping out of the dark. [White Light]

Blogovision 2016 – My Top 20 Albums
1.   Shura – «Nothing’s Real»
2.   White Lung – «Paradise»
3.   C Duncan – «The Midnight Sun»
4.   Savages – «Adore Life»
5.   HÆLOS – «Full Circle»
6.   NZCA Lines – «Infinite Summer»
7.   James Blake – «The Colour In Anything»
8.   Wild Beasts – «Boy King»
9.   Marissa Nadler – «Strangers»
10.   Warpaint – «Heads Up»
11.   Fallulah – «Perfect Tense»
12.   Beyonce – «Lemonade»
13.   Still Corners – «Dead Blue»
14.   Pet Shop Boys – «Super»
15.   Anohni – «Hopelessness»
16.   Rosie Lowe – «Control»
17.   Tove Lo – «Lady Wood»
18.   Jezabels – «Synthia»
19.   Emma Louise – «Supercry»
20.   El Perro Del Mar – «KoKoro»

Advertisements

TenLittleAlbums 2016 Part3: Summer

Το καλοκαιράκι μας άφησε κι αυτό κι έχουν αρχίσει ήδη να σκάνε τα πρώτα «Καλό Χειμώνα» οπότε ευκαιρία για το 3ο κομμάτι από TenLittle Albums για τη χρονιά και η αφορμή να παρατήσω ξανά το γράψιμο του μάστερ στη μέση!

Το καλοκαίρι αυτό λοιπόν προσωπικά μου φάνηκε λίγο στεγνό να το πω όσον αφορά τις κυκλοφορίες στο σύνολο του – ίσως πιο στεγνό από τις τελευταίες χρονιές- χωρίς πολλά μεγάλα μπαμ να ταράζουν τα νερά. Ωστόσο, κέρδισαν τα αυτιά μου αρκετά αξιόλογα δισκάκια, παλιών και νέων, οπότε πάμε να τα δούμε.

 Η σειρά είναι αλφαβητική και μη αξιολογική:

Bat For Lashes - The Bride

Bat For Lashes – The Bride
Στο νέο της δίσκο η Natasha παντρεύεται. Sort of. Αφού σκοτώνεται ο γαμπρός το σκάει από την εκκλησία και παίρνει τους δρόμους, κυνηγώντας τις Ερινύες της και ό,τι το ραδιοφωνικά φιλικό είχε απομείνει πάνω της καταλήγοντας σε ένα δακρύβρεχτο μουσικό ταξίδι αναψυχής. Η προσωπικότητα πάντως δεν απουσιάζει ούτε αυτήν τη φορά.

Broods - Conscious

Broods – Conscious
Τα αδερφάκια από τη Νέα Ζηλανδία μετά την απρόσμενη επιτυχία του ντεμπούτου τους το ρίχνουν στην mainstream electropop,  με εμφανίσεις ονομάτων της σύγχρονης ποπ σκηνής όπως η Lorde και η Tove Lo. Το αποτέλεσμα: ένας μπόμπα δίσκος που πίνεται μονορούφι και θα διατηρήσει το άστρο των παιδιών λαμπερό.

Emma Louise – Supercry
Το κορίτσι που κάποτε ισχυριζόταν πως her head is a jungle,  δεν τυφλώθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας και της επιτυχίας αλλά μεγάλωσε και στο δεύτερο δύσκολο άλμπουμ της στρέφεται σε πιο art-pop κατευθύνσεις. Μια ιδιαίτερη χροιά φωνής και ξεχωριστή καλλιτεχνική φιγούρα, η Emma θα μπορούσε να είναι το προϊόν διασταύρωσης των Tracey Thorn και Annie Lennox κι είναι ζήτημα χρόνου να σπάσει τα σύνορα της Αυστραλίας και να γίνει ευρύτερα γνωστή.

Exploded View - Exploded View

Exploded View – Exploded View
Ακόμη ένα φετινό διαμαντάκι από τη Sacred Bones. Δε ξέρω τι κάπνιζαν τα παιδιά με την Anika όταν ηχογραφούσαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους ως μπάντα,  αλλά το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του. Το Exploded view είναι όνομα και πράγμα: είναι σκοτεινό, κλειστοφοβικό αλλά παράλληλα προσφέρει και στιγμές επιφανούς χορευτικής μανίας κι όλα αυτά ντυμένα από τα χαρακτηριστικά αλα Nico φωνητικά της Anika. It’s a win.

Glass Animals - How to Be a Human Being

Glass Animals – How to Be a Human Being
Τα παιδάκια από την Οξφόρδη το ξανάκαναν το θαύμα τους κι ενώ μπορεί να προτιμώ το ψυχεδελικό ντεμπούτο τους στα σημεία, το How to Be a Huan Being αποτελεί ένα βήμα μπροστά για την μπάντα. Ο frontman -και συνάδελφος νευροεπιστήμων- Dave Bayley αποτελεί μια ιδιοφυΐα. Γράφει πρωτότυπους στίχους που ξεχειλίζουν προσωπικότητα, είναι ένας πολλά υποσχόμενος παραγωγός και μια ιδιαίτερη φωνή. Κι όσο κάποιοι τους πολεμούν ως αντίζηλους των Wild Beasts καθώς παίζουν στο ίδιο γήπεδο, οι Glass Animals αποδεικνύουν πως ήρθαν για να μείνουν.

Róisín Murphy - Take Her Up To Monto

Róisín Murphy – Take Her Up To Monto
Τα λόγια είναι περιττά για την κυρία Murphy καθώς έχει περάσει στο να αποτελεί μουσική κατηγορία από μόνη της πλέον. Κι εκεί που λες «πιο περίεργα δεν γίνεται» αυτή βγάζει από το μανίκι της κι άλλον άσσο, ένα μόλις χρόνο μετά από το τελευταίο της δίσκο. Κι ενώ είχα βρει το Hairless Toys μια απλή συλλογή σκέψεων κ πειραματισμών, το Monto είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το μόνο που με ανησυχεί είναι πως ίσως κανείς να μη τη θυμάται σε 15 χρόνια τόσο αντισυμβατικά που το πάει,  αλλά ο χρόνος κι η κούτρα της θα δείξουν.

Shura - Nothing's Real

Shura – Nothing’s Real
Τι να πρωτοπώ τώρα εδώ. Ολοφάνερα επηρεασμένη από τη Madonna των 80s και τις χρυσές εποχές της Kylie, η Shura μας έδωσε φέτος το καλύτερο ποπ δίσκο της χρονιάς. Κι ενώ πολλές το επιχείρησαν το «80s πειραματάκι», καμία δεν τα κατάφερε με τόση προσωπικότητα και  προσφέροντας κάτι το παλαιικά καινούριο. H Shura αποτελεί το είδος της ποπ star που θέλω να βλέπω στο μέλλον να επικρατεί μουσικά και είναι σοβαρή υποψηφιότητα για το το προσωπικό μου album της χρονιάς.

Tegan and Sara - Love You to Death

Tegan and Sara – Love You to Death
Ομοίως με τη Shura, τα δίδυμα κορίτσια από τον Καναδά φέτος παίζουν 100% σε 80s ποπ νερά δίνοντας εξίσου ένα πολύ καλό album. Επιστρατεύοντας τον υπερπαραγωγό των επιτυχιών Greg Kurstin, τα κορίτσια ακούγονται πιο σίγουρα από ποτέ κι ίσως βρήκαν επιτέλους το στυλ που τους ταιριάζει. Το Love You to Death είναι ένα bubblegum teen ποπ στολίδι όπου όλα τα κομμάτια θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως singles και τις παγιώνει τόσο ως pop duo όσο και ως lgbt είδωλα.

The Invisible - Patience

The Invisible – Patience
Μέχρι πρότινος δεν είχα ιδέα για το ποιοι είναι οι The Invisible. Όταν λοιπόν διάβασα -και αφού είχα ακούσει το δίσκο- πως ο «εγκέφαλος» της μπάντας είχε γράψει και κάνει την παραγωγή στο Devotion της Jessie Ware, συνειδητοποίησα γιατί μου αρέσει τόσο και το Patience. Η παραγωγή είναι τόσο αέρινη που αφήνει τα κομμάτια να αναπνέουν και πραγματικά σε μεταφέρουν σε μια άλλη διάσταση. Εκτός από τη παλιά συνεργάτιδα Jessie, στο δίσκο μεταξύ άλλων συμμετέχουν κι η Anna Calvi με την πολυαγαπημένη μου Rosie Lowe, και το αποτέλεσμα είναι ίσως ο δίσκος του καλοκαιριού.

Wild Beasts - Boy King

Wild Beasts – Boy King
Οι Wild Beasts με το Boy King αποδεικνύουν πως είναι μια μπάντα που ξέρει να αντέχει στο χρόνο. Εδώ παραμένουν σταθεροί στον ήχο τους αλλά μεταμορφώνονται σε πιο funky θηρία και δίνουν τον αγαπημένο μου από τους δίσκους τους.  Άκρως σεξουαλικοί, δείχνουν να το ευχαριστιούνται και το γενικό αποτέλεσμα είναι δυναμίτης, η πλειοψηφία των κομματιών στέκονται άνετα μόνα τους και δεν υπάρχουν fillers. Εγώ βέβαια ο,τι και να τραγουδήσει ο Hayden Thorpe, μπορώ να κάθομαι να τον ακούω ώρες.