#9 Marissa Nadler – Strangers

Marissa Nadler - Strangers

Ποιος: μια σύγχρονη Ευρυδίκη, καταδικασμένη να μας μαγεύει με την αγγελική φωνή της από τον κάτω κόσμο.

#9 γιατί: έχει τη μαγική ικανότητα όποτε την ακούω να σταματούν όλα γύρω μου και το Strangers δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτό. Plus: το cover artwork της χρονιάς για μένα.

Αγαπημένος στίχος: You’re a natural disaster and I am/Watching you blow up everything/You touch and the earth will crumble/You speak and hurricanes attack/I am pulling out the windows to prepare for you/When I hear your name. [Janie In Love]

TenLittleAlbums 2016 Part2: Spring

Καλά που άρχισαν τα πρώτα 40άρια του καλοκαιριού και θυμήθηκα πως έχω μια λίστα να ανανεώσω στο καταχωνιασμένο στο μπαούλο blog μου. Ανοιξιάτικες κυκλοφορίες λοιπόν. Αν μη τι άλλο οι λοιποί γκρινιάρηδες που είχαν μείνει απογοητευμένοι από τη μουσική του 2016 μέχρι στιγμής θα πρέπει να δηλώνουν ευχαριστημένοι πια. Πολυποίκιλη η άνοιξη με αρκετά πολυσυζητημένα album να σκάνε μύτη παρέα: Beyoncé, Radiohead, James Blake, Anohni είναι μόνο κάποια από αυτά.

Αρκετά από τα παραπάνω βέβαια μέσα στο υπερβολικό hype και το ντόρο που έγινε δε πρόλαβα να τα ευχαριστηθώ κι αποκωδικοποιήσω όσο θα ήθελα, κάτι που κάνω ακόμη. Ωστόσο βομβαρδίστηκα γενικά από δίσκους που μου άρεσαν –τόσο που θα μπορούσα να σπάσω το παρόν άρθρο σε 2 parts–  οπότε δε παραπονιέμαι. Τα αγαπημένα μου λοιπόν 10 album για το τρίμηνο που πέρασε είναι τα εξής:

Η σειρά είναι αλφαβητική και μη αξιολογική.

Ariana Grande - Dangerous Woman

Ariana Grande – Dangerous Woman
Με την 3η της κυκλοφορία η επικίνδυνη γυναίκα πλέον, Ariana Grande, επαναπροσδιορίζει την έννοια του «guilty pleasure». Με αρκετή βοήθεια από παραγωγούς θηρία όπως ο Max Martin, παραδίδει ένα συνεπέστατο pop δίσκο ξετυλίγοντας το φωνητικό της ταλέντο και αποδεικνύοντας πως ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες «ηθοποιούς-την-είδαν-τραγουδίστριες» σαν τη μύγα στο γάλα.

Ash Koosha - I AKA I

Ash Koosha – I AKA I
Το art work από το νέο άλμπουμ του Ιρανού παραγωγού σε προϊδεάζει για το τι ακολουθεί: abstract ηλεκτρονικοί καταρράκτες που οδηγούν τον ακροατή σε μια υπνωτική κατάσταση. Από ένα σημείο και πέρα κουράζει λίγο λόγω του μεγέθους, ωστόσο με την ποικιλία του καταφέρνει να σε μαγνητίσει και να αποτελέσει αφορμή για εφιάλτες τη νύχτα. Πολλά ναρκωτικά.

Fatima Al Qadiri - Brute

Fatima Al Qadiri – Brute
Με το 2ο της μουσικό πόνημα, η Fatima δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον που πλαισιώνει τις εμφανώς επηρεασμένες από την ανατολή συνθέσεις της. Το concept πίσω από το Brute καταπιάνεται με τις συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας και με την κατάρρευση της δημοκρατίας γενικότερα. Άνετα αποτελούσε και το soundtrack video game τρόμου.

Hælos - Full Circle

HÆLOS – Full Circle
Βαδίζοντας στα χνάρια των London Grammar και των XX πριν από αυτούς, ακόμη μια λονδρέζικη μπάντα βουτάει στα νερά της ατμοσφαιρικής, νυχτερινής pop με ηλεκτρονική εσάνς. Ενδεχομένως να μη προσφέρουν κάτι καινούριο μουσικά στο προσκήνιο, ωστόσο λίγο οι ανοιξιάτικες αϋπνίες και λίγο τα υπαρξιακά μου που εντείνει, προβλέπω το Full Circle να καταλήγει ψηλά στον τελικό μου απολογισμό της χρονιάς. Πολύ ψηλά.

James Blake - The Colour in Anything

James Blake – The Colour in Anything
Ο James Blake το ξανάκανε το θαύμα του κι αυτή τη φορά μάλιστα κυκλοφορώντας το από το πουθενά σαν άλλη Queen B. Ένα γιγαντιαίων διαστάσεων έργο που μπορεί να προδιαθέτει αρνητικά ως προς τη συνοχή του αλλά παρόλα αυτά ρέει αβίαστα και εντυπωσιάζει κομμάτι με κομμάτι. Και επιτέλους, ας τον κάνει κάποιος μια αγκαλιά. Σφίγγεται η ψυχή μου με αυτούς τους στίχους.

Katy B - Honey

Katy B – Honey
Η πολυαγαπημένη μου Katy επέστρεψε με το 3ο κατά σειρά album της που τη βρίσκει πιο ώριμη από ποτέ μουσικά και στιχουργικά. Ένας φόρος τιμής στη house μουσική των 90s, το Honey αποτελεί μια συλλογή κομματιών το κάθε ένα από τα οποία έχει προκύψει από τη συνεργασία της Katy και με διαφορετικό παραγωγό. Παρά το ότι ψιλοχάνεται ανάμεσα στους συνεργάτες της όμως, καταφέρνει να δώσει κάποιες από τις καλύτερες dance pop στιγμές της χρονιάς.

Marissa Nadler - Strangers

Marissa Nadler – Strangers
Η καταδικασμένη στην αφάνεια Marissa επέστρεψε με τον 7ο προσωπικό της δίσκο, που ίσως είναι και ο,τι καλύτερο έχει βγάλει ως σήμερα. Οι κλασσικές folk εξιστορήσεις της με την ονειρική ατμόσφαιρα εδώ ενορχηστρώνονται πιο έντονα από ποτέ κι όλα δείχνουν πως έχει βρει το σπίτι της στη Sacred Bones Records και τα καλύτερα έρχονται.

Moderat - III

Moderat – III
Το project των Moderat βρίσκεται ήδη στην τρίτη του κυκλοφορία και αυτήν τη φορά τολμούν να αφήσουν πίσω τους τη προηγούμενη μουσική προσέγγιση τους και «εύκολα» hits. Όχι, δεν υπάρχει κάτι σε Bad Kingdom εδώ πέρα. Αντιθέτως, κλείνουν την τριλογία τους παραδίδοντας 9 φιλοσοφημένα minimal διαμαντάκια που απευθύνονται σε πιο εγκεφαλικούς ακροατές. Και είναι ένα στοίχημα που κερδίζουν.

Pet Shop Boys – Super
Το δίδυμο των θρυλικών ποπ αγοριών φυσικά και είναι ακόμη ενεργό. Με το Super ισορροπούν  επιτυχώς τον ήχο τους ανάμεσα στη νοσταλγία του παρελθόντος  και τη σημερινή μουσική πραγματικότητα. Ένα συναρπαστικό album για να θυμούνται οι μεγάλοι και να μαθαίνουν οι μικροί.

White Lung - Paradise

White Lung – Paradise
Αυτήν τη φορά οι White Lung κατάφεραν να μου αρέσουν πραγματικά πολύ. Έγιναν πιο προσιτοί? Έγινα εγώ πιο punk? Και τα δυο? Ό,τι και αν συνέβη από αυτά ένα είναι σίγουρο: το Paradise είναι η απόλυτη ροκ δισκάρα της χρονιάς μέχρι στιγμής. Χτίζοντας στα θεμέλια του χθες αλλά με φρέσκια διάθεση, σε παρασέρνει από το πρώτο κιόλας λεπτό και η μανιώδης ενέργεια του σε προσκαλεί να το επισκεφτείς ξανά. Και ξανά.

#6 Marissa Nadler – July

Όταν η μουσική σε κάνει να ανατριχιάζεις σύγκορμος τότε κάτι πάει πολύ, πολύ καλά. Ανέκαθεν μου άρεσε η δουλειά της γλυκύτατης Nadler -έχουμε και ίδια μέρα γενέθλια χεστήκατε το ξέρω– και οι ατμόσφαιρες και ιστορίες που πλάθει με τα τραγούδια της, αλλά με το July νομίζω ξεπέρασε τον καλύτερο της εαυτό ως τώρα. Το ’14 ήταν γενικά μια χρονιά που άκουσα αρκετά και καλά γυναικεία folk albums (Sharon Van Etten, Angel Olsen κλπ) αλλά με κανένα δε συνδέθηκα στον ίδιο βαθμό με το July, που ακόμα κι ο ίδιος του ο τίτλος παραπλανεί. Δεν υπάρχει καμία ζεστασιά εδώ, τα 11 εξαιρετικά κομμάτια εκπέμπουν μια μελαγχολική ψυχρότητα που σε στοιχειώνει, με στίχους που σκοτώνουν: I had it all wrong/I was about to believe/That I could fall for you/And you had eyes for me. Κι όλα αυτά συνοδεύονται από μια ανατριχιαστική παραγωγή και τα σχεδόν σειρηνικά φωνητικά της Nadler, που είναι πιο παρούσα από ποτέ. Ένα album που ταίριαξε απόλυτα με τις φθινοπωρινές μου αϋπνίες  κι έδωσε αρκετό υλικό για σκέψη και προβληματισμό.

Υ.Γ Η γέφυρα του Was It A Dream είναι ό,τι καλύτερο άκουσα φέτος.

Η Ημέρα της Κρίσης : συμβολίζει την εσωτερική αυτοκριτική που οδηγεί στη λύτρωση και αναγέννηση μετά από δύσκολες καταστάσεις.

Και live γιατί μου αρέσει.