Blogovision 2016 – Prologue

Αποτέλεσμα εικόνας για blogovision 2016

Και ναι,έφτασε επιτέλους η περίοδος που όλοι οι μουσικόφιλοι OCD freaks περιμένουμε κάθε χρόνο: μουσική ανασκόπηση της χρονιάς. 2016 λοιπόν. Περίεργη χρονιά μουσικά, όπως φαίνεται κι από τις άλλα ντ’ άλλων λίστες που ήδη έχουν αρχίζει και ξεπηδούν στο ένα περιοδικό μετά το άλλο. Προσωπικά η γεύση που μου άφησε  το ’16 στο σύνολο του ήταν απλώς meh. Πλήθος high profile και πολυαναμενόμενων δίσκων που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, απρόσμενες κυκλοφορίες που απλώς βρήκα οκ και επιστροφές βετεράνων στην πλειοψηφία των οποίων δεν εντρύφησα. Είναι πιο πιθανό να θυμόμαστε μετά από χρόνια το 2016 ως τη χρονιά που «έφυγαν» μαζί τιτάνες της μουσικής, παρά για τη μουσική καθαυτή.

Πέραν της μουσικής του το 2016 στάθηκε αρκετά σκληρό μαζί μου σε προσωπικό επίπεδο, δείχνοντας μου το δύστροπο και μοχθηρό πρόσωπο του. Ήταν μια χρονιά διαρκούς απογοήτευσης όπου αισθάνθηκα πιο πολύ από ποτέ την ανάγκη να ξανανιώσω παιδί, κάτι που είναι εύκολα αντιληπτό από την τελική εικοσάδα μου για φέτος. This year we go pop.
Για το επόμενο 20ήμερο λοιπόν και κάθε μέρα, συμμετέχοντας για 4η συνεχή χρονιά στο θεσμό της blogovision, θα ψηφίζω τα αγαπημένα μου για φέτος albums που με συντρόφευσαν σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, μέχρι το Νο.1 που παραλαμβάνει τα σκήπτρα από την περυσινή νικήτρια του blog Susanne Sundfør.

Y.Γ Έχω μεγααάλη περιέργεια να δω αν το ελληνικό κοινό τιμήσει με την πρωτιά τους Radiohead ή τον Bowie, ή αν εν τέλει το dark horse της φετινής κούρσας είναι ο Cohen…

Advertisements

TenLittleAlbums 2016 Part4: Autumn

Άλλη μια χρονιά τελειώνει σιγά σιγά, άλλος ένας κύκλος μουσικών κυκλοφοριών κλείνει. Έχοντας ακούσει λοιπόν και τις τελευταίες κυκλοφορίες που ανέμενα μέσα στο Νοέμβρη ήρθε η ώρα να ολοκληρώσω τη φθινοπωρινή μου αναφορά στα δισκάκια που ξεχώρισα.

Υ.Γ Καθώς μου άρεσαν υπερβολικά πολλά φθινοπωρινά albums και φέτος κι εφόσον βρισκόμαστε μια ανάσα πριν τη blogovision, θα περιοριστώ σε αυτά που δε κατάφερα να χωρέσω στην τελική μου 20άδα,  ώστε να τα αναφέρω δικαίως όλα.

Η σειρά είναι μη αξιολογική και αλφαβητική:

Agnes Obel - Citizen of Glass

Agnes Obel – Citizen of Glass
Η Obel δε παύει να με εκπλήσσει με τις δουλειές της. Για ακόμη μια φορά μας προσφέρει ένα αποτέλεσμα άκρως μαγικό και ξωτικίσιο, φλερτάροντας με ηλεκτρονική παραγωγή. Ίσως η πιο δυνατή της κυκλοφορία μέχρι στιγμής.

AlunaGeorge - I Remember

AlunaGeorge – I Remember
Το Βρετανικό δίδυμο ξαναχτυπά. Σοφιστικέ -όσο γίνεται- mainstream pop, με αχτύπητη παραγωγή, κολλητικά ρεφρέν και τα ναζιάρικα φωνητικά της Aluna. Λίγο παραπάνω χαρακτήρα θα ήθελα, αλλά δε μπορείς να έχεις και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Banks - The Altar

Banks – The Altar
Δύσκολο sophomore album για την Banks. Παρά το ότι υπάρχουν μερικά εξαιρετικά κομμάτια με φοβερή παραγωγή, ο δίσκος στο σύνολο του αποτυγχάνει να προσφέρει κάτι διαφορετικο από το προπέρσινο Goddess. Θες άλλη συνταγή κούκλα μου.

Devendra Banhart - Ape in Pink Marble

Devendra Banhart – Ape in Pink Marble
Ο κύριος Banhart όσο ωριμάζει τόσο καλύτερος ακούγεται. Ίσως χάνει στα σημεία από το Mala, πρόκειται όμως για μία από τις πιο συνεπείς κι ενδιαφέρουσες δουλειές του.

Flock of Dimes - If You See Me, Say Yes

Flock of Dimes – If You See Me, Say Yes
Μας αρέσει η ποπ πλευρά της κοπελιάς των Wye Oak. Αξιοπρεπέστατο solo album, ηλιόλουστο, γεμάτο 80s αναφορές. Μήπως βρήκαμε τη νέα Roisin??

Jenny Hval - Blood Bitch

Jenny Hval – Blood Bitch
Η Hval πλέον έχει περάσει σε μια δική της κατηγορία μουσικών. Θα μπορούσε κανείς άλλος να χωρέσει σε ένα δίσκο κομμάτια για βαμπίρ, έρωτα, φεμινισμό και έμμηνο ρύση? Δε νομίζω.

Leonard Cohen - You Want It Darker

Leonard Cohen – You Want It Darker
Rest In Peace Mr. Cohen. Απλά.

Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree
Πολλά ειπώθηκαν, ακόμη περισσότερα γράφτηκαν. Το μόνο σίγουρο είναι πως το Skeleton Tree είναι ένα πραγματικά καλό, αυθεντικό album, αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό.

Paradis - Recto Verso

Paradis – Recto Verso
Γαλλική house. Μπορεί να μη καταλαβαίνω Χριστό, πάντως το album είναι δυναμίτης.

Phantogram - Three

Phantogram – Three
Κάτι πήγε λάθος εδώ. Με εξαίρεση τα εξαιρετικά singles που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του δίσκου, οι Phantogram δε πήραν πολλά ρίσκα και το αποτέλεσμα είναι από αναμενόμενο μέχρι μέτριο.