#17 Nadine Shah – Fast Food

 

Τέταρτη μέρα ψηφοφορίας σήμερα και τι καλύτερο μετά τον Sufjan από τη φωνάρα της (Νορβηγο-πακιστανής παρακαλώ) Nadine? Όπως προανέφερα λοιπόν το ’15 ήταν στην πλειοψηφία του μια περίεργη μουσική χρονιά, όπου κυρίως με κέρδισαν albums γεμάτα μελαγχολία ή θυμό, με το Fast Food να είναι μια από τις περιπτώσεις που συνδυάζουν και τα δυο παραπάνω γνωρίσματα. Μπορεί  να μου πήρε βέβαια λίγο χρόνο για να βυθιστώ στο μελοδραματικό σύμπαν της, ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι πρόκειται για ένα φανταστικό, ευφυές album. Αποτελώντας το 2ο προσωπικό της δίσκο, το Fast Food -αν και βαρύ- κυλάει αβίαστα χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον του, μεταφέροντας τη μεστή και μοιραία αύρα που εκπέμπει η Nadine όταν αφηγείται τις ιστορίες της. Αυτό που λατρεύω πιο πολύ με την πάρτη της όμως, είναι οι κοφτεροί σαν ξυράφι στίχοι της (εξού και το σχεδόν- αποκεφαλισμένο artwork) που σε συνδυασμό με τη σκοτεινή ερμηνεία της κάνουν το αποτέλεσμα άκρως ατμοσφαιρικό. Και μου ταίριαξαν πολύ εν ολίγοις όλα αυτά μέσα στη χρονιά. Ένα δυναμικό, ώριμο album από μια καλλιτέχνιδα που τώρα αρχίζει να ξεδιπλώνει το ταλέντο της. Και θέλουμε κι άλλο.

Series005_ProjMax001_ch01.png

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s