#18 Sufjan Stevens -Carrie & Lowell

Και συνεχίζουμε σε mood «κλαίει η μάνα μου στο μνήμα» με τι άλλο? Sufjan. Ένα άλμπουμ βαθιά προσωπικό, όσο δε πάει όμως, που όλα δείχνουν πως θα κινηθεί και πολύ ψηλά σε όλες τις λίστες και δικαίως. Δεν έχω κάτι άξιο λόγου να σχολιάσω πέραν αυτών, καθώς ο δίσκος μιλάει από μόνος του. Ναι μεν η πλειοψηφία των κομματιών είναι αρκετά απλή ως προς την ενορχήστρωση, ωστόσο η σπαρακτικοί στίχοι που συνοδεύονται από τη μελαγχολική ερμηνεία του Stevens κάνουν όλη τη δουλειά. Κάποιες φορές το αποτέλεσμα είναι απλά όμορφο, χωρίς τα περιττά περιτυλίγματα και λοιπές κινήσεις ψευτοεντυπωσιασμού. Ένα ακόμη άλμπουμ που συνόδεψε (ή προκάλεσε) τις χειμερινές μου αϋπνίες.

«Did you get enough love, my little dove
Why do you cry?
And I’m sorry I left, but it was for the best
Though it never felt right
My little Versailles»

Series024_ProjMax001_ch01.png

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s