#1 Susanne Sundfør – Ten Love Songs

Και φτάσαμε στην κορυφή της λίστας όπου για δεύτερη συνεχή χρονιά το θρόνο καταλαμβάνει Σκανδιναβή καλλιτέχνις. Ο λόγος για τη νέα μούσα των Röyksopp, Susanne Sundfør, που πάντα ήταν ταλεντάρα μα μόλις φέτος κατάφερε να σπάσει τα σύνορα της παγωμένης Νορβηγίας και να εισέλθει στο προσκήνιο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Ποιος είπε ότι οι Σκανδιναβές είναι κρυόκωλες? Τα πράγματα εδώ είναι απλά, πρόκειται για τον καλύτερο art-pop δίσκο των τελευταίων ετών.
Το Ten Love Songs είναι ένα επικών διαστάσεων άλμπουμ, αηδιαστικά εθιστικό που σε καθηλώνει από την αρχή ως το τέλος. Μπορεί ο τίτλος του και το πρώτο κομμάτι της tracklist να σε παραπλανούν νομίζοντας ότι πρόκειται για κάποια φρεσκοχωρισμένη φίλη της Lykke  Li, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποιείς πως εδώ δεν θα βρεις κλασσικά ερωτικά κομμάτια. Από τη στιγμή που μπαίνει το Accelerate βρίσκεις τον εαυτό σου εγκλωβισμένο και στο έλεος του χιονιά που επικρατεί στο σύμπαν της Sundfør: ένα μέρος αποκαλυπτικό και κλειστοφοβικό, σαν άλλο μαγεμένο δάσος της βασίλισσας του χιονιού, μα συνάμα γοητευτικό με το δικό του τρόπο. Πρωταγωνίστρια σε όλα αυτά η Susanne επιβεβαιώνει πως είναι από άλλο πλανήτη, αφενός με τις ιδιοφυείς ορχηστρικές συνθέσεις της κι αφετέρου με την ανατριχιαστική ξωτικίσια της φωνή που και ηφαίστεια ξυπνά. Συνολικά, το Ten Love Songs είναι ένα δαιδαλώδες επίτευγμα για την ίδια αλλά και ο δίσκος που ταυτίστηκα κι άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Ως το επόμενο start the car, don’t look back, accelerate Susanne.

Το Kamikaze είναι με διαφορά το αγαπημένο μου κομμάτι για το 2015.

Series005_ProjMax001_ch02.png

My Top 20 albums of 2015

1.Susanne Sundfør – «Ten Love Songs»
2. Sleater-Kinney – «No Cities To Love»
3. Marina & The Diamonds – «Froot»
4. Lianne La Havas – «Blood»
5. Beach House – «Depression Cherry»
6. Florence And The Machine – «How Big How Blue How Beautiful»
7. Foals – «What Went Down»
8. Ellie Goulding – «Delirium»
9. Janet Jackson – «Unbreakable»
10. Beach House – «Thank Your Lucky Stars»
11. Braids – «Deep In The Iris»
12. Julia Holter – «Have You In My Wilderness»
13. Empress Of – «Me»
14. CocoRosie – «Heartache City»
15. Say Lou Lou – «Lucid Dreaming»
16. Chelsea Wolfe – «Abyss»
17. Nadine Shah – «Fast Food»
18. Sufjan Stevens – «Carrie & Lowell»
19. Tame Impala – «Currents»
20. Marika Hackman – «We Slept At Last»

Advertisements

#2 Sleater Kinney – No Cities To Love

Οι σαραντάρες είναι δυο εικοσάρες δε λένε? Το ίδιο ισχύει και για τις Sleater-Kinney που μας κλείνουν το μάτι πονηρά μια ανάσα από την κορυφή, ερχόμενες δεύτερες με διαφορά στήθους. Ουδεμία ιδέα δεν είχα για το ποια είναι αυτά τα κορίτσια πριν ακούσω το No Cities To Love μα παρ’ όλα αυτά μετά την πρώτη ακρόαση ο δίσκος έγινε instant classic. Οι βετεράνες ροκάρουν άγρια και ξέρουν πως να το κάνουν: οι εκρηκτικές ερμηνείες με τσαγανό, το εθιστικά θυμωμένο μπάσο και μια τρελή πίσω από τα drums κάνουν το No Cities To Love την ροκ αποκάλυψη της χρονιάς που ποτέ δε θα βαρεθώ να ακούω. Μπορεί να είναι ο πρώτος δίσκος που με ενθουσίασε τόσο πολύ μέσα στο 2015, αλλά ο δεύτερος είναι που βρίσκεται στο Νο.1 μου.

It’s not the city, it’s just the weather we love!

Series006_ProjMax001_ch00.png

#3 Marina and The Diamonds – FROOT

Την αυλαία για τους 3 αγαπημένους μου δίσκους της χρονιάς ανοίγει το Μαρινάκι μας, που κυκλοφόρησε την πιο ολοκληρωμένη της δουλειά ως σήμερα υπογράφοντας ολομόναχη στίχους και σύνθεση. Ένα υψηλής ποιότητας ποπ διαμαντάκι, το πολύχρωμο Froot είναι ένα άλμπουμ που έ λ ι ω σ α καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς καθώς ταυτίστηκα με τη διπολική διαταραχή που το χαρακτηρίζει. Η Μαρίνα ισορροπεί οριακά μεταξύ κατάθλιψης (Happy, Immortal, Savages) και ευφορίας (Blue, Froot) με αποτέλεσμα το άλμπουμ στο σύνολο να λειτουργεί σαν Roller coaster: εκεί που σου φτιάχνει το κέφι ξαφνικά σε καταρρακώνει και το αντίστροφο. Συνειδητοποιείς ότι ήταν ζόρικη η χρονιά που πέρασε όταν βλέπεις την άλλοτε bubblegum Marina να χει πάθει τα ίδια υπαρξιακά με σένα και σε κάθε play να τα λέτε σαν παλιοί καλοί φίλοι.

But if the earth ends in fire
And the seas are frozen in time
There’ll be just one survivor
The memory that I was yours
And you were mine.

Series005_ProjMax001.png

#4 Lianne La Havas – Blood

Η Lianne La Havas στο δεύτερο album της έπαθε neo-soul ντίβα. Ο λόγος για την τζαμαϊκανής και ελληνικής καταγωγής (La Havas= Βλαχάβας: επώνυμο οικογένειας αρματολών της προεπαναστατικής περιόδου παρακαλώ) τραγουδοποιό που με το Blood θέτει τα θεμέλια για να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της βρετανικής -και μη- μουσικής σκηνής τα επόμενα χρόνια. Ένας δίσκος που έλιωσα όλο το καλοκαίρι, σχεδόν αυτοβιογραφικός μιας και η γλυκύτατη Lianne πραγματεύεται  μεταξύ άλλων θέματα όπως η πολιτισμική κληρονομιά των ριζών της και η αναζήτηση της προσωπικής και καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Κι όλα αυτά δοσμένα τόσο ζεστά και με τόση αγάπη κι ειλικρίνεια, που έτσι σου ‘ρχεται να την πάρεις αγκαλιά και να τραγουδήσεις μαζί της. It’s just gravitational,she is unstoppable.

Και είναι αξιαγάπητη και live.

Series029_ProjMax001Snapshot1.png

#5 Beach House – Depression Cherry

Κάπου εδώ να ξεκαθαρίσω ότι οι Beach House δε μου αρέσουν. Και σε μια χρονιά που οι άπαντες μουσικόφιλοι μίσησαν και τα 2 τους albums, σε μένα περιέργως άσκησαν μαγική επιρροή κι ενώ αντικειμενικά (όσο γίνεται) βρήκα το Thank Your Lucky Stars καλύτερο στο σύνολο, ήταν το νοσταλγικό Depression Cherry που με άγγιξε και ταξίδεψε περισσότερο. Ένας υπέροχος, ατμοσφαιρικός δίσκος γεμάτος εικόνες: ένα ομιχλώδες χειμωνιάτικο πρωινό, ένα σκονισμένο ημερολόγιο γεμάτο ξεχασμένες υποσχέσεις, τολύπες καπνού ενός μισοσβησμένου τσιγάρου, μια μοναχική νυχτερινή βόλτα με το αυτοκίνητο στην άδεια πόλη… Στην ερώτηση τι χρώμα θα ήταν το 2015? εγώ απαντώ καταθλιπτικό κερασί.

Το PPP είναι ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που άκουσα φέτος.

Series006_ProjMax001_ch01.png

#6 Florence + The Machine – How Big, How Blue, How Beautiful

Η πολυλατρεμένη indie-darling Florence Welch σίγουρα φέτος είχε τη χρονιά της. Κυριολεκτικά έσπασε τα σύνορα συμμετέχοντας σε ένα κάρο φεστιβάλ και βλέποντας το How Big, How Blue, How Beautiful να εκτοξεύεται στο Νο.1 τόσο των βρετανικών όσο και των αμερικανικών charts. Ένα album βέβαια που στην αρχή με ξένισε καθώς η Flo εγκατέλειψε -για λίγο ελπίζω- τη μυστικιστική, ξωτικίσια ατμόσφαιρα που μας έχει συνηθίσει για πιο ποπ-ροκ radio friendly υλικό, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως η μαγεία κι η δυναμική απουσιάζουν. Από την αρχή ως και το τέλος του δίσκου η Florence σαν άλλη αρχαία μαινάδα κραυγάζει εκστατικά εξαπολύοντας τόνους μανίας με τον ίδιο τρόπο που εγώ εξαπέλυσα τον τρόμο των συνεπιβατών μου στο μετρό τραγουδώντας μαζί της. Did I drink too much? Am I losing touch? Did I build this ship to wreck?

Σύμφωνα με τα στατιστικά μου, το What Kind Of Man είναι το κομμάτι που άκουσα πιο πολύ μέσα στη χρονιά.

Series012_ProjMax001Snapshot1.png

#7 Foals – What Went Down

Ένας μικρός χαμός. Οι Foals στον τέταρτο κατά σειρά δίσκο τους αποφασίζουν να τα σπάσουν για τα καλά. Από την αρχή κιόλας της tracklist το ομότιτλο κομμάτι σε βάζει στο πνεύμα του album, αυτή τη φρενήρη ενέργεια αλλά και το παράπονο συνάμα που βγάζει ο Philippakis όταν ερμηνεύει, θυμίζοντας κουταβάκι που του πήραν το κόκκαλο. Αδιαμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους frontmen rock συγκροτημάτων εκεί έξω. Εν ολίγοις το What Went Down αποτελεί έναν ιδανικό δίσκο για να ακούσει κανείς όταν έχει νεύρα και δε θέλει να ξεσπάσει σε κάποιον άλλο. Δοκιμασμένο, πιάνει. When I see a man, I see a liar too.

Series003_ProjMax001.png

 

#8 Ellie Goulding – Delirium

Και το dark horse της φετινής μου λίστας ακούει στο όνομα Ellie Goulding. Υποθέτω πως ένα λόγο που μου άρεσε τόσο πολύ το παρόν άλμπουμ αποτελεί το ότι περίμενα να το μισήσω μόλις άκουσα το lead single On My Mind και συνειδητοποίησα ότι η Taylor Swift της έκανε πλύση εγκεφάλου. Παρ’ όλα αυτά το big pop experiment που ήθελε να κάνει νομίζω κέρδισε σταδιακά το στοίχημα για το οποίο προοριζόταν ως project. Το Delirium πραγματικά ακούγεται μεγάλο σε όλα του: περιέχει καλογυαλισμένα μεγάλα ραδιοφωνικά hits,  παραγωγούς-τιτάνες της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, κομμάτια ικανά να ξεσηκώσουν ολόκληρα πλήθη και κολλητικά ρεφρέν που σου τριβελίζουν όλη μέρα το μυαλό. Ο βασικός λόγος ωστόσο που το τοποθετώ τόσο ψηλά σχετίζεται με τη συναισθηματική αποφόρτιση που μου προσέφερε έπειτα από μια αρκετά αγχώδη και κουραστική χρονιά. Μου έφτιαξε το κέφι, πως να το κάνουμε. Το μόνο μου ίσως πρόβλημα είναι το ότι από ένα σημείο και πέρα οι μελωδίες είναι κάπως προβλέψιμες, αλλά still a better mainstream album than 1989.

Σύμφωνα με τα statistics το Delirium καταλαμβάνει τη 2η θέση των most played δίσκων μου για το 2015. Και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο. Τρομαχτικό.

Series006_ProjMax001_ch02.png

#9 Janet Jackson -Unbreakable

Plush. Την Miss Jackson ως παιδάκι δεν την πρόλαβα. Ή τουλάχιστον τη γνώρισα στη φτωχή της 00s era που καμία σύγκριση δεν χωράει με τα περασμένα της μεγαλεία. Η κυκλοφορία του 11ου album της  λοιπόν στάθηκε η αφορμή αφενός για να μου συστηθεί σωστά η Janet κι αφετέρου για να γυρίσω πίσω στο χρόνο και να ανακαλύψω τα classic διαμάντια της. Όσον αφορά το ώριμο Unbreakable ξεχειλίζει από τη ζεστασιά και την αγάπη της Jackson για τη μουσική, αποτελώντας έναν κομψό low profile pop/soul δίσκο, με τη βοήθεια πάντα του αχτύπητου της διδύμου πίσω από την παραγωγή. Ίσως την τοποθετώ υψηλότερα από ότι είχα αρχικά σκοπό, ορμώμενος από το ότι έλιωσα τη δισκογραφία της όλη τη χρονιά, αλλά και πάλι το αξίζει. Σε μια εποχή που τα charts βρίθουν από σωσίες της (Beyoncé, Ciara, FKA Twigs, Tinashe) η Janet καταφέρνει να ακούγεται πιο φρέσκια και επίκαιρη από ποτέ. Ακούς Madonna? 

Highlight κι η συνεργασία με τη Missy Elliott.

Series012_ProjMax001Snapshot1.png

#10 Beach House – Thank Your Lucky Stars

Οι Beach House φέτος δίχασαν το κοινό τους κυκλοφορώντας έναν αμφιλεγόμενο δίσκο και μόλις δυο μήνες αργότερα έναν ακόμη, καλύτερου κατ’ εμέ του πρώτου. Ο λόγος για το Thank Your Lucky Stars ένα ατμοσφαιρικό album ιδανικό για νυχτερινές ακροάσεις, που ακούγεται σαν ξεχασμένο όνειρο το οποίο αφού ξυπνήσεις κλείνεις πάλι τα μάτια για να το ξαναδείς. Ξανά. Και ξανά. Σε μια χρονιά γεμάτη δυσκολίες, κακούς οιωνούς και  γκρεμοτσακίσματα, οι αχτίδες φωτός των «τυχερών άστρων» στο τέλος της με κάνουν να ελπίζω για κάτι καλύτερο. Somewhere in a ballroom tonight.

Series042_ProjMax001Snapshot1.png