Blogovision 2015 (Pt.3) – A prologue

Well,well,well… Και πάλι εδώ. Τρίτη συνεχόμενη χρονιά συμμετοχής, με ιδιαίτερη χαρά κι αυτήν τη φορά. Το 2013, όπου έπαιξα για πρώτη φορά μαζί με τους υπόλοιπους blogovisionistas, αποδείχθηκε ίσως η πιο δυνατή μουσική χρονιά της τελευταίας δεκαετίας (ποιος έφερε γούρι? ε? ε?) μέχρι να έρθει το 2015 στο προσκήνιο. Και τι χρονιά το 15 στο σύνολο γενικά! Μια μίξη πολυαναμενόμενων επιστροφών, άδειων τσεπών, πολλών φρέσκων ντεμπούτων, πρώτης φοράς αριστεράς, κυκλοφοριών από το πουθενά, δεύτερης φοράς αριστεράς, κυκλοφοριών φιάσκων και τρομοκρατικών χτυπημάτων. Μια χρονιά γεμάτη με τόση μουσική και κοινωνική αστάθεια, που ταιριαστό θεωρώ το κατακόκκινο κι οργισμένο φετινό  μας artwork.
Προσωπικά, το 15 με βρήκε –όπως όλους μας– να προσπαθώ να αντεπεξέλθω στη ρουτίνα του μικρόκοσμου μου, να βλέπω το περσινό μου νούμερο 1 να μετατρέπεται σε παγκοσμίου βεληνεκούς  popstar  και τώρα στο τέλος του να κλείνω ένα χρόνο επιβιώνοντας ως master student στο χάος της Αθήνας. Με ενθουσιασμό κι έκπληξη λοιπόν κοιτάζοντας τα περσινά μου post βλέπω στην κορυφή την εκ Δανίας ορμώμενη MØ, μια επιλογή που ωστόσο πιστεύω δεν θα έκανα φέτος. Όχι φυσικά επειδή δεν εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ το No Mythologies To Follow, απλά διότι είναι οι ρυθμοί μου πλέον διαφορετικοί. Τι εννοεί ο αφελής ποιητής? Ενώ το 14 τραγουδούσα ανέμελα παρέα με τη MØ για νέα ξεκινήματα και τη ξέφρενη νιότη, φέτος είναι πιο μελαγχολικά τα πράγματα. Κατάθλιψη λίγο η 20άδα μου κι ενώ άκουσα πολύ περισσότερη μουσική σε σχέση με το 14, δυσκολεύτηκα στο να βρω πράγματα να με ενθουσιάσουν. Δε ξέρω, ίσως τελικά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας να μας επηρεάζουν σε μεγαλύτερο βαθμό ως προς το πως αντιλαμβανόμαστε κι απολαμβάνουμε τη μουσική, και την τέχνη γενικότερα, από όσο νόμιζα. Food for thoughts…
Αλλά ας το κλείσω εδώ γιατί πολλά είπα πάλι και κατέληξα σε μπούρδες που θα τις βλέπω του χρόνου και θα γελάω. Καλή blogovision σε όλους μας, με πολλές νέες ανακαλύψεις ελπίζω, και κάτι μου λέει πως χτυπάει για Tame Impala η καμπάνα φέτος 😉

TenLittleAlbums 2015 Part4: Autumn

Και κάπως έτσι η σειρά των TenLittleAlbums φτάνει στο τέλος της, για αυτήν τη χρονιά τουλάχιστον. Μπορεί επισήμως ο Νοέμβρης να μην έχει τελειώσει, ωστόσο έχοντας ακούσει την πλειοψηφία των αναμενόμενων -κατ’ εμέ-  κυκλοφοριών εκτός κι αν σκάσει από το πουθενά νέο album Beyonce και όντας μια ανάσα πριν την ανακοίνωση των εκάστοτε λιστών από τα διεθνή μέσα, λέω να αρχίσω να ανακεφαλαιώνω σιγά σιγά μέσα μου τα φετινά ακούσματα. Το φθινόπωρο λοιπόν αποδείχτηκε μαγκάκι εν ολίγοις. Οι με το τσουβάλι  δυνατές κυκλοφορίες και οι πολλές ενδιαφέρουσες νέες ανακαλύψεις, το κάνουν ίσως την πιο γενναιόδωρη περίοδο μουσικά. Ή μάλλον απλά εγώ ήμουν σε καλύτερη φάση ψυχολογικά (το πιο πιθανό).

Υ.Γ Καθώς μου άρεσαν υπερβολικά πολλά φθινοπωρινά albums κι εφόσον βρισκόμαστε μια ανάσα πριν τη blogovision, θα περιοριστώ σε κάποια που δε τα κατάφεραν στην τελική μου 20άδα για φέτος ώστε να τα αναφέρω δικαίως όλα.

Η σειρά είναι μη αξιολογική και αλφαβητική:

Anna von Hausswolff – The Miraculous
Η Anna φέτος έπαθε Dead Can Dance. Και πολύ μου αρέσει.

CHVRCHES – Every Open Eye
Δύο χρόνια πριν ειλικρινά δε καταλάβαινα γιατί μιλούσαν όλοι για τους CHVRCHES και φέτος που συμπαθώ το δισκάκι τους δεν αρέσει στους υπολοίπους. Whatever.

Disclosure – Caracal
Το χάσανε λίγο τα παιδιά φέτος με τις συνεργασίες, ωστόσο έδωσαν ένα συνεπέστατο ανεβαστικό δίσκο γεμάτο δυνατές στιγμές.

Leona Lewis – I Am
Το 2015 αποδείχθηκε η χρονιά που οι διάφορες pop starlets αποφάσισαν να σταματήσουν να είναι καλλιτεχνικά υποχείρια των major δισκογραφικών τους και να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Μια από αυτές κι η Leona.

Metric – Pagans in Vegas
Οι πολυαγαπημένοι μου Metric επίσης κάπου χάθηκαν στα synths τους κι έγιναν λίγο πιο ρομποτικοί, αλλά θα παραμείνω fan.

New Order – Music Complete
Σε απίστευτη φόρμα ακόμη οι New Order, δυναμικοί, ρυθμικοί και με φρέσκες συνεργασίες ξανακαταλαμβάνουν δικαίως το προσκήνιο. Ελπίζω τουλάχιστον να επωφεληθεί μουσικά η Elly Jackson από όλα αυτά.

Sarah Blasko – Eternal Return
Το απίστευτο συνθετικό ταλέντο κι η σειρηνική φωνή της Blasko κάνουν το Eternal Return ένα από τα πιο μελαγχολικά ερωτικά albums της χρονιάς. Κρίμα που κυκλοφόρησε αργά, τίποτα άλλο.

Selena Gomez – Revival
Καταλαβαίνεις ότι είναι δυνατή χρονιά όταν βγάζει καλό δίσκο μέχρι κι η Gomez. Αφήνοντας πίσω τα χαζο-EDM σινγκλάκια, παίζει πλέον πιο ώριμα, ανεξάρτητα και με κομψή παραγωγή. Well played Selena.

Sexwitch – Sexwitch
Δε ξέρω τι είχε στο μυαλό της  ή τι κάπνιζε η Khan και κατέληξε σε αυτό το project, πάντως το αποτέλεσμα είναι δαιμονικά εθιστικό.

Young Galaxy – Falsework
Από το πουθενά oι Young Galaxy κατάφεραν να μου γίνουν επιτέλους συμπαθείς. Αρκετά χαρωπό ηλεκτρονικό δισκάκι, που ταίριαξε όμορφα με τις τελευταίες ηλιόλουστες μέρες του φθινοπώρου.