#14 Phantogram – Voices

Ντρέπομαι που θα το πω, αλλά η μύηση μου στο 2ο album των Phantogram έγινε βλέποντας ένα επεισόδιο από The Originals όπου και έπαιξε το -πόσοκομματάραγαμώτομου- Black Out Days. Έκτοτε και από τότε που κυκλοφόρησε το χειμώνα, το Voices βρήκε ξεχωριστή θέση στη καρδιά και τα αυτιά μου γιατί αφενός την περίοδο εκείνη παρουσίαζα τη διπλωματική μου και μπορούσα να ταυτιστώ με το concept «ακούω_φωνές» κι αφετέρου γιατί πολύ απλά το αποτέλεσμα είναι δυναμίτης. Ακούγοντας τις απεγνωσμένες κραυγές αγωνίας της Barthel νιώθεις κι εσύ παγιδευμένος να τρέχεις στο λαβύρινθο του κεφαλιού της, μη βρίσκοντας την έξοδο όσο κι αν προσπαθήσεις. Αυτό είναι το περιβάλλον του Voices, σκοτεινό και κλειστοφοβικό (εξού και τα κάγκελα του artwork) και με μια μόνιμη αίσθηση μανίας που σε κυριεύει κι εσένα. Τώρα αναλογικά με το πόσο το έλιωσα μέσα στη χρονιά θα έπρεπε να το τοποθετήσω ψηλότερα, αλλά το 2ο μισό του δίσκου δεν είναι τόσο δυνατό και θα ήταν αδικία για τους επόμενους στη λίστα, ωστόσο κομμάτια σαν τα Howling at the Moon, Nothing But Trouble και Fall In Love αντισταθμίζουν το πρόβλημα με το παραπάνω. And stay away…

Ο Κρεμασμένος : συμβολίζει τον περιορισμό, τη στασιμότητα σε μια φάση της ζωής και την προσπάθεια να ξεφύγει κανείς από μια κατάσταση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s