#18 Lana Del Rey – Ultraviolence

Το ότι θα έφτανα κάποτε στο σημείο να πάρω στα σοβαρά τη Lana  ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε θα το πίστευα . Κι αυτό γιατί ανήκω στην κατηγορία μουσικόφιλων που αγαπούν να μισούν με όλο τους το είναι το «μοιραίο» αυτό κορίτσι. Εξακολουθώ λοιπόν να μη τη χωνεύω και να τη θεωρώ ψεύτικη μέχρι αηδίας, αλλά είναι ωραίο ρε γαμώτο το Ultraviolence.Κυρίως θαυμάζω την αποφασιστικότητα της να διαψεύσει όσους την αδίκησαν, πηγαίνοντας κόντρα σε όσα περίμεναν από αυτήν με το να φτιάξει ένα συνεπή δίσκο χωρίς ιδιαίτερα radio friendly κομμάτια. Και τα κατάφερε μια χαρά. Σίγουρα καρπώνεται σε μεγάλο βαθμό την ατμόσφαιρα της εξαιρετικής παραγωγής του Dan Auerbach, αλλά και πάλι όλα μου φαίνονται καλύτερα (ειδικά στιχουργικά) από όσα έχει κάνει στο παρελθόν. Ακούγοντας το Ultraviolence σταδιακά βυθίστηκα στις -σήμα κατατεθέν- λούπες μαυρίλας και μελαγχολίας, εθισμένος στο blues rock περιβάλλον και τα dreamy φωνητικά, κυριολεκτικά λιώνοντας το δίσκο κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ.Συνολικά, μπορεί τα Λανίστικα κλισέ να είναι ακόμα εδώ και σε κάποια σημεία να πνίγεται κι η ίδια μέσα στην ομίχλη που ‘χει φτιάξει, ωστόσο νομίζω πως το Ultraviolence είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά για τη Del Rey και με κάνει να έχω περιέργεια για τη συνέχεια.

Υ.Γ.  Με τρόμο συνειδητοποιώ πως το West Coast  είναι το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι της χρονιάς μου σύμφωνα με το lastfm.

 

Το Άρμα : συμβολίζει την αποφασιστικότητα, τη δύναμη της θέλησης για νίκη και την επίτευξη επιθυμητών στόχων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s