#1 MØ- No Mythologies To Follow

Και κάπως έτσι φτάνει και το φετινό μουσικό ταξίδι στο τέλος του. Πολύ δύσκολο έργο να εκθρονίσει κανείς από την περυσινή μου πρώτη θέση το ντεμπούτο των London Grammar, που είναι ίσως το αγαπημένο album της τελευταίας πενταετίας, αλλά κάποια έφτασε πολύ κοντά στο να τα καταφέρει. Ο λόγος για τη Δανέζα  και το εντυπωσιακό ξεκίνημα της, No Mythologies To Follow,  που σε μια εποχή όπου η electropop έχει αρχίσει να σημαίνει twerks και big big booties μοιάζει με όαση στην έρημο. Τι έχει όμως πέρα από την  τρελή μουσική της στο δίσκο της η MØ που στέρησε την κορυφή από τη Beyonce και τους υπόλοιπους στην παρούσα λίστα? Όπως ξαναέγραψα λοιπόν το ’14 ήταν μια χρονιά που με είδε να παίρνω με καμάρι το πτυχίο μου (την ίδια περίοδο που κυκλοφόρησε το album) και μετέπειτα να έρχομαι σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα του «έξω κόσμου», αναλογιζόμενος που θα καταλήξω μέχρι και το ξεκίνημα των μεταπτυχιακών σπουδών μου στην αχανή πρωτεύουσα. Αυτά είναι και τα θέματα που θίγει το album αυτό: το να είσαι νέος, ανέμελος αλλά και άβγαλτος και να χάνεσαι στο χάος της κοινωνίας του σήμερα, βαδίζοντας στα τυφλά ώσπου να πορευτείς ανεξάρτητα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την εκρηκτική της περσόνα και την φρεσκάδα στον ήχο,χαρίζουν με ευκολία στη MØ και την ατίθαση κοτσίδα της την πρώτη θέση, ανεβάζοντας τον πήχη στην ποπ και μοιράζοντας μαθήματα. No mythologies are gonna follow…

Ο Θάνατος : συμβολίζει το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου στη ζωή και το ξεκίνημα ενός νέου με άλλες προοπτικές, την προσαρμογή σε νέες συνθήκες και τη μεταμόρφωση.

The story so far
1.   MØ – «No Mythologies To Follow»
2.   Beyonce – «Beyonce»
3.   Hundred Waters – «The Moon Rang Like A Bell»
4.   Liars – «Mess»
5.   FKA Twigs – «LP1»
6.   Marissa Nadler – «July»
7.   St. Vincent – «St. Vincent»
8.   Katy B – «Little Red»
9.   Glass Animals – «Zaba»
10.   My Brightest Diamond – «This Is My Hand»
11.Wild Beasts – «Present Tense»
12.   Neneh Cherry – «Blank Project»
13.   Woman’s Hour – «Conversations»
14.   Phantogram – «Voices»
15.   Caribou – «Our Love»
16.   Little Dragon – «Nabuma Rubberband»
17.   Marianne Faithfull – «Give My Love To London»
18.   Lana Del Rey – «Ultraviolence»
19.   Future Islands – «Singles»
20.   Kimbra – «Golden Echo»

#2 Beyoncé – Beyoncé

Ποτέ η ποπ δεν ακούστηκε πιο ένοχα. Ακόμα με θυμάμαι πέρυσι τέτοια περίοδο να προσπαθώ να βγάλω εικοσάδα και να σταματώ όλα όσα έκανα για να ακούσω αυτή τη δισκάρα, με την οποία η τελειομανής Queen B έκανε παπάδες τελικά. Είδε τις πωλήσεις της να εκτοξεύονται,τους κριτικούς να παραληρούν στα πόδια της, έκανε μόδα το να κυκλοφορούν albums στα ξαφνικά χωρίς promo και μέσα σε όλα κατάφερε κι εμένα να την ακούσω πάλι στα σοβαρά από την εποχή του γυμνασίου. Όπως και να χει το album το έλιωσα τόσο μέσα στο ’14, σε βαθμό που ξέρω και τα φωνητικά απ’ έξω. Και φυσικά της άξιζε – έπαψε να ψάχνει απλά την κατάλληλη ρίμα κι άρχισε να γράφει τραγούδια, με όλη τη σημασία της λέξης, και να έχει πράγματα να πει με τη μία κομματάρα μετά την άλλη. Πλέον τραγουδάει για συζυγικά προβλήματα, τις θυσίες στο βωμό της ομορφιάς, για το πως μια γυναίκα μπορεί να συνδυάζει οικογένεια και καριέρα χωρίς να σταματά να νιώθει θηλυκό, και γενικά για τη γυναίκα του σήμερα. Με το Beyoncé –το σύγχρονο Erotica της Madonna– άφησε τις άλλες ποπ ντίβες της γενιάς της να φάνε τη σκόνη της και κατάφερε να φτιάξει ίσως το magnum opus της. Επιτέλους η μεγαλύτερη εν ζωή performer αρχίζει να ακούγεται όπως της αρμόζει και αξίζει.

Η Αυτοκράτειρα : συμβολίζει τη γυναικεία σεξουαλικότητα και θηλυκότητα, την γονιμότητα και την αφθονία.

Και ο φεμινιστικός ύμνος:

#3 Hundred Waters – The Moon Rang Like A Bell

Ίσως είναι με διαφορά το καλύτερο album που άκουσα τη χρονιά που πέρασε – θα μπορούσε κάλλιστα να σηκώσει και τον τίτλο του έργου τέχνης, για να μην πω αριστουργήματος. Όπως λέει και το όνομα του, το The Moon Rang Like A Bell είναι ένας υπνωτιστικός δίσκος φτιαγμένος για να ακούγεται νύχτα. Αυτή η σκοτεινή πειραματική ποπ κατά τόπους θυμίζει έντονα Bjork (και γενικά βορρά) ενώ τα φωνητικά της κοπελιάς θα μπορούσαν να είναι μουσικό όργανο από μόνα τους, σαν να ξεπήδησε η Elizabeth Fraser από τα 80s στο σήμερα. Οι ενορχηστρώσεις και το τελικό οργανικό αποτέλεσμα στον ήχο τους, σε συνδυασμό με αυτή τη μυστηριώδη και παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα που εκπέμπουν οι Hunded Waters με μάγεψαν, εξού και τα άπειρα replay που πάτησα. Τέλος, είναι φοβερό το πόσο καλή μουσική μπορεί να φτιάξει -για πλάκα- αυτή η μπάντα στην καθισιά της, με το μόνο της μειονέκτημα βέβαια να είναι η έλλειψη συναισθήματος στα κομμάτια, κάτι που τους στερεί και την πρώτη θέση στη λίστα μου.

Το Φεγγάρι : συμβολίζει το άγχος και την αβεβαιότητα για το σήμερα και το αύριο, που βασίζονται στην πείρα παλαιών εμπειριών.

#4 Liars – Mess

Χαμός. Ο ορισμός του φετινού μας μότο «a fine mess». Ακόμα μια μπάντα που δε γνώριζα και την έμαθα από ένα tweet της @athensbynite που χαρακτήρισε το Mess έπος, κάτι που δεν άργησα να συνειδητοποιήσω κι ο ίδιος. Σχεδόν δεν πίστευα τον καταρράκτη ήχων που έφθανε στα αυτιά μου τη πρώτη φορά που άκουσα το album, με κομμάτια όπως τα Pro Anti Anti και Mask Maker να είναι ακόμη δυο από τα αγαπημένα μου της χρονιάς. Βρίσκω εντυπωσιακή την εναλλαγή στο στυλ και το ύφος των κομματιών όσο κυλάει ο δίσκος -όπως και τον πειραματισμό γενικά των Liars από τη μια κυκλοφορία στην επόμενη- με το τελικό αποτέλεσμα να είναι για όλα τα μουσικά γούστα και όλες τις ώρες. Δεν μου έρχεται κάτι άλλο να πω για το τι μου αρέσει τόσο στο Mess, τα λόγια είναι περιττά αν πατήσει κανείς play. Facts are facts and fiction’s fiction.

Υ.Γ Το Mess on a Mission είναι το αγαπημένο μου τραγούδι γυρνώντας σπίτι από το εργαστήριο, πετώντας στο άκυρο στίχους του ρεφρέν και τρομάζοντας τους συνεπιβάτες στο μετρό.

Ο Πύργος : συμβολίζει την καταστροφή και τη δυσαρμονία, τις ξαφνικές αλλαγές και την επερχόμενη αναστάτωση.

#5 FKA twigs – LP1

Τα ΕΡ1 και ΕΡ2 (που βούηξε ο τόπος) ομολογώ πως δεν τα είχα ακούσει πριν την κυκλοφορία του LP1, όπου είδα το εξώφυλλο, μου κίνησε το ενδιαφέρον κι επιχείρησα να το δοκιμάσω. Πρώτη ακρόαση: τι μαλακία είναι αυτή? Δεύτερη ακρόαση: πολλή φασαρία για το τίποτα. Τρίτη ακρόαση: τι κομματάρες αυτές οι τελευταίες? Ε, για να μην πολυλογώ, από εκεί και πέρα τον έλιωσα το δίσκο. Η ρομποτικά αισθησιακή παραγωγή και η μουσική του είναι τόσο φουτουριστικές και ιδιαίτερες, που μοιάζουν εξωγήινες στα αυτιά μου και με κάνουν να προσπερνώ το σχεδόν ανύπαρκτο περιεχόμενο των τραγουδιών από στιχουργικής πλευράς. Όσο αφορά την ίδια την Twigs βέβαια, δε με έχει πολυπείσει ακόμη ότι μπορεί να εξελιχθεί, αλλά εκτιμώ και θαυμάζω βαθύτατα την αφοσίωση και επιμονή της να τα καταφέρει, όπως επίσης τη θεωρώ και πολύ πιο to do από άλλα πρωτοεμφανιζόμενα κορίτσια του genre, πχ Banks.

Υ.Γ Λυσσάξατε να λέτε όλοι ότι απλά ένα χιτάκι έβγαλε (Two Weeks) ενώ τα δυο καλύτερα κομμάτια του album είναι το Video Girl και το Lights On.

Η Δύναμη : συμβολίζει την ικανότητα του πνεύματος να ξεπερνά κάθε δυσκολία, καθώς και την υπομονή κι επιμονή μέχρι την επιτυχία.

#6 Marissa Nadler – July

Όταν η μουσική σε κάνει να ανατριχιάζεις σύγκορμος τότε κάτι πάει πολύ, πολύ καλά. Ανέκαθεν μου άρεσε η δουλειά της γλυκύτατης Nadler -έχουμε και ίδια μέρα γενέθλια χεστήκατε το ξέρω– και οι ατμόσφαιρες και ιστορίες που πλάθει με τα τραγούδια της, αλλά με το July νομίζω ξεπέρασε τον καλύτερο της εαυτό ως τώρα. Το ’14 ήταν γενικά μια χρονιά που άκουσα αρκετά και καλά γυναικεία folk albums (Sharon Van Etten, Angel Olsen κλπ) αλλά με κανένα δε συνδέθηκα στον ίδιο βαθμό με το July, που ακόμα κι ο ίδιος του ο τίτλος παραπλανεί. Δεν υπάρχει καμία ζεστασιά εδώ, τα 11 εξαιρετικά κομμάτια εκπέμπουν μια μελαγχολική ψυχρότητα που σε στοιχειώνει, με στίχους που σκοτώνουν: I had it all wrong/I was about to believe/That I could fall for you/And you had eyes for me. Κι όλα αυτά συνοδεύονται από μια ανατριχιαστική παραγωγή και τα σχεδόν σειρηνικά φωνητικά της Nadler, που είναι πιο παρούσα από ποτέ. Ένα album που ταίριαξε απόλυτα με τις φθινοπωρινές μου αϋπνίες  κι έδωσε αρκετό υλικό για σκέψη και προβληματισμό.

Υ.Γ Η γέφυρα του Was It A Dream είναι ό,τι καλύτερο άκουσα φέτος.

Η Ημέρα της Κρίσης : συμβολίζει την εσωτερική αυτοκριτική που οδηγεί στη λύτρωση και αναγέννηση μετά από δύσκολες καταστάσεις.

Και live γιατί μου αρέσει.

#7 St. Vincent – St. Vincent

Εγώ για να πω την μαύρη αλήθεια μου ποτέ δε μπόρεσα να κάτσω να ακούσω στα σοβαρά την κυρία Annie Clark πριν το St. Vincent. Κάπως έτσι λοιπόν το χειμώνα που προσγειώθηκε στον πλανήτη Γη το διαστημικό ομώνυμο album της, επιχείρησα να το ακούσω  και στην πρώτη ακρόαση μάτωσαν τα αυτιά μου και το μαλλί μου κόντεψε να γίνει St.Vincent-ικό, ενώ δε περίμενα πως θα άντεχα να το ξανακούσω. Στην δεύτερη και στην τρίτη ακρόαση όμως εξεπλάγην, όλα φάνηκαν να αλλάζουν καθώς μου κόλλησαν σταδιακά ένα ένα τα κομμάτια και άρχισα να βυθίζομαι στο μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ο δίσκος. Η Clark βρωντοφωνάζει ποιητικά τις επιπτώσεις της τεχνολογίας και του ίντερνετ στον άνθρωπο και την κοινωνία, έχοντας φτιάξει πραγματικά κάτι καινοτόμο και μοναδικό με όλες αυτές τις τρελές κιθάρες και τρομπέτες της. Δεν βρίσκω τυχαίο το ότι κάθεται κι αγναντεύει αναπαυτικά από το θρόνο της τους άλλους καλλιτέχνες να προσπαθούν να της κλέψουν τα πρωτεία στις End Of Year λίστες.

Υ.Γ Αξιοπρόσεχτο το γεγονός ότι πλέον κάνει και σόου.

Η Δικαιοσύνη : συμβολίζει την επικράτηση του δικαίου και της αλήθειας και υποδεικνύει τη σχέση μεταξύ αιτίας κι αιτιατού.

#8 Katy B – Little Red

Ακόμα μια χειμερινή είσοδος κι ένα από τα πρώτα album του ’14 που αγάπησα και που μου κρατά συντροφιά ακόμα και τώρα με τον ίδιο αρχικό ενθουσιασμό. Το Μικρό Κόκκινο της αξιαγάπητης κοκκινομάλλας Katy B με πέτυχε σε μια από τις πιο αγχώδεις περιόδους της ζωής μου, όπου και αγκάλιασα με περιττή χαρά την αποφόρτιση που μου προσέφερε. Η μικρή Adele, όπως την αποκάλεσαν πολλοί, έφτιαξε έναν τέλειο δίσκο γεμάτο από ρυθμική, νοσταλγική 90s-like pop σε ισορροπία με εξίσου εξαιρετικές μπαλάντες, όλα ντυμένα από τα βελτιωμένα και εντυπωσιακά φωνητικά της. Ωστόσο, παρά το γεγονός  ότι οι ρυθμικές μελωδίες του ντεμπούτου της εξακολουθούν να υπάρχουν εδώ, κάτι είναι πολύ διαφορετικό στα τραγούδια του Little Red. Πλέον τραγουδάει για τις στιγμές που βρίσκει τον εαυτό της 5 τα ξημερώματα, να τον σκέφτεται ακόμη και να κλαίει δίχως λόγο. Η Katy μεγάλωσε, μαζί της μεγάλωσε η μουσική της και μαζί τους μεγαλώνω κι εγώ. Και πολύ το γουστάρω.

Υ.Γ  Θα ήθελα να προσθέσω κάτι και για τον υπερκόμματο, ντουέτο με τη Jessie Ware, Aaliyah αλλά τα είπε όλα ο @darktyler.

Η Υπομονή : συμβολίζει την ικανότητα συμμόρφωσης σε μια μέση οδό, την αποφυγή ακραιοτήτων καθώς και την απόκτηση ισορροπίας και γαλήνης στη ζωή.

#9 Glass Animals – ZABA

Η britpop στα καλύτερα, αναβαθμισμένα μονοπάτια της. Το να ακούς το ZABA είναι εμπειρία. Από τη στιγμή που διαβείς την πόρτα του βρίσκεσαι να περπατάς στη γεμάτη ζωή ζούγκλα των Glass Animals και να χάνεσαι στους τροπικούς θορύβους της: τρεχούμενα νερά, θροΐσματα φύλλων, ήχοι ζώων. Αυτό είναι το σκηνικό που περιβάλλει το ντεμπούτο της μπάντας από το Oxfordshire, με έντονες επιρροές από Wild Beasts αλλά προς το πιο ψυχεδελικό και μου αρέσουν περισσότερο μπορώ να πω (είναι και καταπληκτικοί live). Προσωπικά highlights τα Black Mambo, Hazey και το Gooey που ακολουθεί παρακάτω. Σήμα κατατεθέν του album η ζεστή -άκρως καλοκαιρινή- παραγωγή και τα λεπτεπίλεπτα φωνητικά του συναδέλφου νευροεπιστήμονα frontman, τα οποία τρελαίνομαι να ακούω. Κερασάκι στην τούρτα: είναι ίσως ο πιο σεξουλιάρικος δίσκος που άκουσα μέσα στη χρονιά.

Ο Ήλιος : συμβολίζει την αφθονία, τη ζεστασιά και τη φωτεινή πλευρά της ζωής, καθώς και την αισιοδοξία για επιτυχία.

#10 My Brightest Diamond – This Is My Hand

Πριν ακούσω το This Is My Hand δεν είχα ιδέα για το ποια είναι η Shara Worden και το τι μουσική γράφει. Δηλώνω πανευτυχής λοιπόν που την έμαθα μιας και το album αυτό είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά μου ακούσματα της χρονιάς που πέρασε. Αυτό το πάντρεμα που κάνει ως My Brightest Diamond με κρουστά, πνευστά (το είχα πει ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα) και folktronica  σε συνδυασμό με τους άκρως ποιητικούς στίχους, που άνετα μπορούσε να έχει γράψει και η Kate Bush, οδηγεί σε ένα λίαν αυθεντικό και προσωπικό αποτέλεσμα. Αν προσθέσω και τους πειραματισμούς στην παραγωγή και στα φωνητικά της –ooh ooh ooh– και το πόσο προσωπικότητα εκπέμπει τελικά το album, η Worden διεκδικεί με όλα τα φόντα μια θέση για το θρόνο της φετινής πειραματικής chamber-art pop και είναι με διαφορά το πιο λαμπρό διαμάντι της λίστας μου.
Υ.Γ «On the one side I can see my future, see my future, on the other I can feel my nature, feel my nature» : ένας από τους αγαπημένους μου στίχους για το 2014, από ένα εξίσου πολυαγαπημένο κομμάτι.

Η Αρχιέρεια : συμβολίζει τη γνώση, τη σοφία  και τη σύνδεση με το υποσυνείδητο, τις ανώτερες δυνάμεις και τη διαίσθηση.